Het belang van het kind is een begrip dat vaak mooi klinkt, maar in de praktijk moeilijk is. Bijna niemand zal zeggen dat kinderen niet belangrijk zijn. Toch is de echte vraag veel lastiger, namelijk wat betekent het concreet wanneer een kind asiel aanvraagt, wordt gescreend, wordt gehoord, wordt opgevangen of misschien moet terugkeren? Wanneer is het belang van het kind echt leidend, en wanneer wordt het vooral gebruikt als vriendelijke zin in een beleidsstuk?

In het Europese asielrecht is het belang van het kind een fundamenteel beginsel. Dat betekent dat autoriteiten niet alleen mogen kijken naar migratiecontrole, snelheid of efficiëntie. Zij moeten ook serieus beoordelen wat een beslissing betekent voor het kind zelf. Niet voor het dossier, niet voor het systeem, niet alleen voor de ouders, maar voor het kind als zelfstandig persoon.

Dat klinkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet. In migratieprocedures worden kinderen soms vooral gezien als onderdeel van het gezin. Of als minderjarige versie van een volwassene. Of als iemand die “meekomt” met de aanvraag van ouders. Maar kinderen hebben eigen rechten, eigen kwetsbaarheden en eigen belangen. Een asielprocedure die voor een volwassene al ingewikkeld is, kan voor een kind nog veel moeilijker zijn.

Een kind begrijpt een procedure anders. Een kind vertelt anders. Een kind verwerkt angst, geweld en verlies anders. Een kind weet niet altijd welke informatie belangrijk is. Een kind kan afhankelijk zijn van ouders, familieleden, voogden, tolken en instanties. Een kind kan loyaal zijn aan volwassenen, ook wanneer die volwassenen niet altijd veilig zijn. Daarom moet het asielrecht kinderen niet behandelen als kleine volwassenen, maar als kinderen.

Voor mij is dit een van de meest menselijke onderdelen van het Europese migratierecht. Bij volwassenen kun je al zeggen dat procedures begrijpelijk, eerlijk en zorgvuldig moeten zijn. Maar bij kinderen wordt dat nog duidelijker. Als een systeem niet kan omgaan met kinderen, laat dat zien waar de grenzen van dat systeem liggen. Een asielsysteem dat snel en efficiënt wil zijn, moet juist bij kinderen bewijzen dat het ook kan luisteren, vertragen en beschermen.

Juridische basis: artikel 24 EU-handvest en artikel 3 IVRK

De juridische basis voor het belang van het kind staat onder meer in artikel 24 van het EU-Handvest van de grondrechten. Daarin staat dat kinderen recht hebben op de bescherming en zorg die nodig zijn voor hun welzijn. Ook staat daarin dat kinderen hun mening vrij mogen uiten en dat aan die mening passend gewicht moet worden toegekend, afhankelijk van leeftijd en rijpheid. Het belangrijkste is dat artikel 24 bepaalt dat bij alle handelingen betreffende kinderen het belang van het kind een essentiële overweging moet vormen. [1]

Ook artikel 3 van het VN-Kinderrechtenverdrag is belangrijk. Dat artikel bepaalt dat bij alle maatregelen betreffende kinderen, genomen door publieke of private instellingen, rechtbanken, bestuurlijke autoriteiten of wetgevende organen, het belang van het kind een eerste overweging moet zijn. [2] In gewone taal betekent dit dat overheden niet pas aan het einde mogen vragen wat goed is voor het kind. Zij moeten dat vanaf het begin meenemen.

Het belang van het kind als recht, beginsel en procedure

De EUAA, het Europees Asielagentschap, beschrijft het belang van het kind als een recht, een beginsel en een procedureregel. [3] Dat is belangrijk. Het betekent dat het belang van het kind niet alleen een vage waarde is. Het is ook een manier van beslissen. Autoriteiten moeten actief onderzoeken wat in een concrete situatie goed is voor het kind. Zij moeten daarbij kijken naar veiligheid, welzijn, gezondheid, ontwikkeling, familiebanden, mening van het kind, kwetsbaarheid en toekomstperspectief.

Dat maakt het belang van het kind concreter dan vaak wordt gedacht. Het is niet genoeg om in een besluit te schrijven dat ‘het belang van het kind wordt meegewogen’. De vraag is hoe dat is gebeurd. Welke informatie is verzameld? Is het kind zelf gehoord? Is er gekeken naar leeftijd en ontwikkeling? Is onderzocht wat terugkeer betekent voor school, gezondheid, familie en veiligheid? Is er aandacht geweest voor trauma? Is gekeken naar de specifieke situatie van dit kind, of vooral naar algemene migratieregels?

Juist in asielprocedures is dat belangrijk. Een kind dat bescherming zoekt, bevindt zich vaak in een kwetsbare situatie. Het kan gevlucht zijn uit oorlog, vervolging of geweld. Het kan onderweg gevaar hebben meegemaakt. Het kan familieleden zijn kwijtgeraakt. Het kan lange tijd geen school hebben gehad. Het kan in opvanglocaties verblijven waar weinig rust is. Als zo’n kind in een juridische procedure terechtkomt, moet het systeem daar rekening mee houden.

Het EU-migratiepact: snelheid en risico

Onder het EU-Migratiepact wordt deze vraag nog belangrijker. Het Pact wil asielprocedures sneller, efficiënter en meer geharmoniseerd maken. Dat kan voordelen hebben. Ook kinderen hebben belang bij duidelijkheid. Een kind moet niet jarenlang in onzekerheid leven. Een kind heeft rust, stabiliteit, school, veiligheid en perspectief nodig. Lange wachttijden kunnen schadelijk zijn, juist omdat kinderen zich nog ontwikkelen.

Maar snelheid kan ook risico’s meebrengen. Een snelle procedure is alleen goed voor een kind als die procedure ook zorgvuldig is. Als snelheid betekent dat een kind onvoldoende wordt gehoord, kwetsbaarheid niet wordt gezien of familiebanden niet goed worden onderzocht, dan is snelheid geen bescherming. Dan wordt snelheid een risico.

Screening en alleenstaande minderjarigen

Een van de eerste momenten waarop het belang van het kind speelt, is screening. De Screeningverordening, Verordening (EU) 2024/1356, introduceert een fase waarin onder meer identiteit, nationaliteit, veiligheid, gezondheid en kwetsbaarheid worden bekeken. [4] Voor kinderen is die fase cruciaal. Daar kan worden vastgesteld of iemand minderjarig is, of er sprake is van kwetsbaarheid, of het kind alleen reist en welke procedure daarna volgt.

Screening kan nuttig zijn als zij kinderen vroeg beschermt. Als in die fase snel wordt gezien dat een kind alleenstaand is, medische hulp nodig heeft of slachtoffer is van mensenhandel, kan passende begeleiding worden geregeld. Maar screening kan ook problematisch zijn als zij vooral wordt gezien als snelle selectie. Juist bij kinderen moet screening zorgvuldig gebeuren. Een kind is niet altijd in staat om meteen duidelijk te vertellen wie hij is, wat er is gebeurd en wat hij nodig heeft.

Dat geldt vooral voor alleenstaande minderjarigen. Een alleenstaande minderjarige vreemdeling is een kind dat zonder ouder of wettelijke verzorger in Europa aankomt. Deze kinderen zijn extra kwetsbaar. Zij hebben bescherming nodig, maar ook begeleiding, vertegenwoordiging en stabiliteit. Zij kunnen afhankelijk zijn van volwassenen die zij onderweg hebben ontmoet. Zij kunnen bang zijn voor autoriteiten. Zij kunnen niet altijd uitleggen waarom zij alleen reizen.

Het belang van het kind betekent dan dat autoriteiten niet alleen moeten vragen of het kind aan de voorwaarden voor asiel voldoet. Zij moeten ook kijken wie het kind vertegenwoordigt, waar het kind veilig kan verblijven, of familieleden kunnen worden opgespoord, welke psychische of medische zorg nodig is en hoe het kind wordt gehoord. Zonder die extra aandacht kan een alleenstaand kind verdwijnen in een systeem dat vooral op volwassenen is gebouwd.

Vertegenwoordiging en leeftijdsbeoordeling

De Asielprocedureverordening bevat verschillende waarborgen voor minderjarigen en alleenstaande minderjarigen. Zij regelt onder meer dat bij de toepassing van de procedure rekening moet worden gehouden met het belang van het kind en dat alleenstaande minderjarigen specifieke bescherming nodig hebben. [5] Toch blijft de praktijk doorslaggevend. Het bestaan van regels is niet genoeg. De vraag is of een kind in een concrete procedure werkelijk passende begeleiding krijgt.

Een belangrijk onderdeel is vertegenwoordiging. Een alleenstaand kind kan meestal niet zelf overzien wat een asielprocedure betekent. Daarom is een vertegenwoordiger of voogd essentieel. Die persoon moet helpen om het belang van het kind naar voren te brengen, beslissingen te begrijpen en ervoor te zorgen dat het kind niet alleen tegenover de overheid staat. Zonder goede vertegenwoordiging wordt rechtsbescherming voor kinderen te formeel.

Vertegenwoordiging moet ook op tijd komen. Als een voogd of vertegenwoordiger pas laat betrokken raakt, kunnen belangrijke momenten al voorbij zijn. Denk aan screening, registratie, eerste gesprekken of beslissingen over de procedure. Juist in de vroege fase worden gegevens vastgelegd die later in het dossier blijven staan. Als daar fouten worden gemaakt, kunnen die lang doorwerken.

Daarom moet het belang van het kind niet pas in de beroepsfase worden bekeken. Het moet vanaf de eerste registratie meespelen. Hoe wordt de leeftijd genoteerd? Wordt het kind apart van volwassenen gehoord? Is er een veilige plek? Is er een tolk? Begrijpt het kind wat er gebeurt? Wordt er contact gezocht met familieleden als dat veilig is? Wordt er gekeken naar school, zorg en begeleiding? Dit zijn geen bijkomende vragen. Dit zijn kernvragen.

Leeftijdsbeoordeling is daarbij een gevoelig onderwerp. Soms is niet meteen duidelijk of iemand minderjarig is. Documenten ontbreken of worden niet vertrouwd. Autoriteiten kunnen dan willen onderzoeken of iemand jonger of ouder dan achttien is. Dat lijkt misschien technisch, maar het heeft grote gevolgen. Een kind dat ten onrechte als volwassene wordt behandeld, kan in een verkeerde procedure terechtkomen, in ongeschikte opvang belanden of onvoldoende begeleiding krijgen.

Daarom moet leeftijdsbeoordeling zorgvuldig gebeuren. Twijfel over leeftijd mag niet automatisch tegen het kind werken. Een kind zonder documenten is niet meteen ongeloofwaardig. Veel kinderen vluchten juist zonder officiële papieren. Soms zijn documenten kwijtgeraakt, afgepakt of nooit betrouwbaar afgegeven. Het belang van het kind vraagt dat autoriteiten voorzichtig omgaan met leeftijdstwijfel en dat zij niet te snel aannemen dat iemand volwassen is.

De EUAA benadrukt in haar praktische gids dat het belang van het kind moet worden toegepast binnen asielprocedures en opvangsystemen, en dat daarbij rekening moet worden gehouden met de individuele omstandigheden van het kind. [6] Dat is belangrijk, omdat kinderen niet allemaal hetzelfde zijn. Een zeventienjarige jongen die alleen reist uit een oorlogsgebied heeft andere behoeften dan een zevenjarig kind dat met ouders aankomt. Een kind met trauma heeft andere begeleiding nodig dan een kind dat vooral stabiliteit en school mist.

Het belang van het kind is dus geen standaardformule. Het is een individuele beoordeling. Er moet worden gekeken naar dit kind, in deze situatie, met deze achtergrond, deze risico’s en deze behoeften. Dat maakt het juridisch veeleisend, maar ook menselijk noodzakelijk.

Het kindvriendelijke gehoor

Een tweede belangrijk moment is het gehoor. Kinderen moeten op een andere manier worden gehoord dan volwassenen. Een kind kan moeite hebben met tijd, plaatsen en volgorde. Een kind begrijpt niet altijd waarom bepaalde details belangrijk zijn. Een kind kan sociaal wenselijke antwoorden geven of juist zwijgen uit angst. Een kind kan beïnvloed zijn door ouders, familieleden, smokkelaars of andere volwassenen.

Daarom vraagt een kindvriendelijk gehoor om speciale deskundigheid. De vragen moeten passen bij leeftijd en ontwikkeling. De omgeving moet veilig zijn. Het kind moet begrijpen dat het eerlijk mag vertellen wat het weet en ook mag zeggen wanneer het iets niet weet. Een gehoor met een kind mag niet worden behandeld alsof het gewoon een kortere versie is van een gehoor met een volwassene.

Ook de mening van het kind moet serieus worden genomen. Artikel 24 EU-Handvest bepaalt dat kinderen hun mening vrij mogen uiten en dat aan die mening passend gewicht moet worden toegekend. [7] Dat betekent niet dat een kind altijd beslist wat er gebeurt. Het betekent wel dat het kind niet onzichtbaar mag zijn in zijn eigen procedure. Zeker wanneer beslissingen gaan over verblijf, familie, opvang of terugkeer, moet worden gekeken wat het kind zelf zegt en ervaart.

Dat is in gezinszaken soms ingewikkeld. Een kind kan afhankelijk zijn van ouders, maar ook een eigen belang hebben. Soms vallen de belangen van ouders en kinderen samen. Soms niet helemaal. Een ouder kan vooral bezig zijn met verblijfsrecht, terwijl het kind worstelt met school, trauma of angst voor terugkeer. Een kind kan iets anders nodig hebben dan de volwassenen om hem heen denken. Daarom moet het belang van het kind zelfstandig worden beoordeeld.

Opvang, detentie, Eurodac

Ook opvang is onderdeel van het belang van het kind. Een procedure kan juridisch netjes zijn, maar als een kind ondertussen in onveilige of instabiele opvang leeft, wordt bescherming in de praktijk zwakker. Kinderen hebben rust, onderwijs, zorg, privacy, veiligheid en speelruimte nodig. De Opvangrichtlijn, Richtlijn (EU) 2024/1346, bevat specifieke bepalingen over minderjarigen, het belang van het kind en opvangomstandigheden. [8]

De Opvangrichtlijn bepaalt ook dat het belang van het kind een primaire overweging moet zijn bij de toepassing van bepalingen die kinderen raken. Daarbij gaat het onder meer om familie-eenheid, welzijn, sociale ontwikkeling, veiligheid en de mening van het kind. [9] Dat laat zien dat het belang van het kind niet alleen speelt bij de uiteindelijke asielbeslissing. Het speelt ook bij de dagelijkse omstandigheden waarin het kind wacht op die beslissing.

Dat is belangrijk, omdat opvang voor kinderen niet neutraal is. Een kind dat maanden in onzekerheid en onrust leeft, kan ontwikkelingsschade oplopen. Een kind zonder school mist meer dan onderwijs alleen. School geeft structuur, taal, vriendschappen en een gevoel van normaliteit. Een kind dat vaak moet verhuizen, kan moeilijk wortelen. Een kind dat in een onveilige omgeving verblijft, kan extra stress ontwikkelen. Het belang van het kind vraagt dus ook aandacht voor de wachttijd zelf.

Detentie of detentieachtige situaties zijn bijzonder problematisch. UNICEF heeft bij de totstandkoming van het Pact gewaarschuwd dat bewegingsbeperkingen tijdens screening, grensprocedures, asielprocedures of terugkeerprocedures niet mogen neerkomen op detentie van kinderen. UNICEF benadrukt dat immigratiedetentie schadelijke gevolgen heeft voor gezondheid, ontwikkeling en welzijn van kinderen, zelfs wanneer die kort duurt. [10]

Dit is een belangrijk punt. Soms wordt gezegd dat kinderen niet formeel worden gedetineerd, maar dat zij wel in een gesloten of sterk beperkte omgeving verblijven. Voor een kind kan dat verschil weinig betekenen. Als je niet vrij kunt bewegen, niet begrijpt waarom je daar bent en niet weet wanneer je weg mag, kan dat enorm belastend zijn. Het belang van het kind vraagt dat zulke situaties zoveel mogelijk worden voorkomen.

De Opvangrichtlijn bevat regels over detentie van minderjarigen en bepaalt dat dit alleen in uitzonderlijke omstandigheden, als laatste middel en voor de kortst mogelijke periode mag plaatsvinden. [11] Toch blijft dit een gevoelig punt onder het Pact, omdat grensprocedures en screening in de praktijk kunnen leiden tot vrijheidsbeperkende situaties. Het is dus niet genoeg om te zeggen dat detentie uitzonderlijk is. Er moet ook worden gekeken hoe kinderen feitelijk worden behandeld.

Ook PICUM heeft gewaarschuwd voor de impact van het Pact op kinderrechten. PICUM wijst onder meer op risico’s rond grensprocedures, detentie, leeftijdsbeoordeling, biometrische registratie en toegang tot waarborgen. [12] Die kritiek is belangrijk omdat zij laat zien dat het belang van het kind niet alleen juridisch op papier moet worden beschermd, maar ook in de dagelijkse uitvoering van het Pact.

Een ander gevoelig onderwerp is Eurodac. De nieuwe Eurodacverordening breidt de opslag en verwerking van gegevens uit en verlaagt de leeftijd voor het afnemen van biometrische gegevens naar zes jaar. [13] Dat betekent dat ook jonge kinderen sterker worden opgenomen in Europese migratiedatabases. Dat kan volgens beleidsmakers helpen bij identificatie, bescherming en het voorkomen van verdwijningen. Maar het roept ook vragen op over privacy, proportionaliteit en de normalisering van controle over kinderen.

Bij kinderen moet gegevensverwerking extra voorzichtig gebeuren. Een kind begrijpt meestal niet wat biometrische registratie betekent. Een kind kan niet overzien hoe lang gegevens worden bewaard, wie toegang heeft en waarvoor ze later worden gebruikt. Het belang van het kind vraagt daarom dat gegevensverwerking niet alleen efficiënt is, maar ook noodzakelijk, proportioneel en zorgvuldig uitgelegd.

Dit past bij een bredere spanning in het Pact. Het Pact wil kinderen beschermen, maar plaatst hen ook in een systeem van screening, registratie, procedurele selectie en mogelijke grensprocedures. Dat hoeft niet altijd verkeerd te zijn. Een goed systeem kan kinderen juist sneller herkennen en beschermen. Maar een systeem dat vooral gericht is op controle kan kinderen ook reduceren tot risico, dossier of datapunt. Het belang van het kind moet voorkomen dat dit gebeurt.

Familie, verantwoordelijkheid en terugkeer

Het belang van het kind speelt ook bij verantwoordelijkheid tussen lidstaten. Onder de Asylum and Migration Management Regulation, Verordening (EU) 2024/1351, zijn regels opgenomen over welke lidstaat verantwoordelijk is voor een asielaanvraag. Voor kinderen kunnen familiebanden daarbij heel belangrijk zijn. [14] Als een kind familie heeft in een andere lidstaat, kan het belang van het kind meebrengen dat hereniging of behandeling van de aanvraag daar beter is. Het kind moet niet verdwalen in een systeem dat vooral kijkt naar registratie en verantwoordelijkheid.

Gezinsleven is dus nauw verbonden met het belang van het kind. Voor kinderen is familie vaak een bron van veiligheid, identiteit en stabiliteit. Beslissingen over asiel, overdracht, opvang of terugkeer kunnen gezinsbanden versterken of verbreken. Daarom moet steeds worden gekeken wat een beslissing betekent voor de familie-eenheid, maar ook voor het individuele kind. Familie is belangrijk, maar niet automatisch simpel. Soms is familie beschermend, soms complex, en soms ontbreekt familie juist.

Ook terugkeerbesluiten raken het belang van het kind. Als een gezin geen bescherming krijgt, moet worden beoordeeld wat terugkeer betekent voor het kind. Is er veiligheid? Is er opvang? Is er toegang tot onderwijs en zorg? Heeft het kind familie of netwerk in het land van terugkeer? Is het kind daar ooit geweest? Spreekt het de taal? Zijn er risico’s op geweld, uitbuiting of discriminatie? Het belang van het kind vraagt dat zulke vragen niet worden overgeslagen.

Hier komt rechterlijke controle in beeld. Een rechter moet kunnen controleren of het belang van het kind serieus is meegewogen. Niet alleen met één standaardzin, maar inhoudelijk. Is onderzocht wat de gevolgen zijn voor het kind? Zijn relevante omstandigheden betrokken? Is de mening van het kind meegenomen? Is voldoende rekening gehouden met leeftijd en ontwikkeling? Als dat niet is gebeurd, moet de rechter kunnen ingrijpen.

Artikel 47 EU-Handvest blijft dus ook bij kinderrechten belangrijk. Het recht op effectieve rechtsbescherming betekent dat besluiten die kinderen raken, controleerbaar moeten zijn. [15] Een kind of zijn vertegenwoordiger moet kunnen aanvoeren dat het belang van het kind onvoldoende is onderzocht. De rechter moet daar echt naar kunnen kijken.

Ook artikel 13 EVRM speelt op de achtergrond een rol, vooral wanneer terugkeer kan leiden tot schending van mensenrechten. [16] Maar bij kinderen gaat het verder dan alleen het voorkomen van extreme schade. Het belang van het kind vraagt ook aandacht voor ontwikkeling, welzijn en stabiliteit. Niet elke slechte beslissing is meteen een schending van artikel 3 EVRM, maar dat betekent niet dat het belang van het kind niet serieus hoeft te worden gewogen.

Daarom moet het belang van het kind in asielprocedures niet worden verengd tot “is het kind in levensgevaar of niet?” Dat is te beperkt. Het belang van het kind gaat breder. Het gaat over veiligheid, ontwikkeling, gezondheid, familie, onderwijs, identiteit, participatie en toekomst. Asielrecht moet natuurlijk beoordelen of internationale bescherming nodig is, maar binnen die beoordeling moet het kind als kind zichtbaar blijven.

De Nederlandse uitvoering

Voor Nederland betekent dit veel voor de uitvoering. De IND, COA, Nidos, advocaten, tolken, rechters en andere betrokken organisaties moeten allemaal begrijpen wat het belang van het kind vraagt. Het is niet alleen een juridische regel voor beleidsmakers. Het is een praktische opdracht voor iedereen die met minderjarige asielzoekers werkt.

Nidos speelt daarbij een belangrijke rol voor alleenstaande minderjarigen, omdat zij in Nederland voogdij en begeleiding biedt aan kinderen die zonder ouders zijn gekomen. [17] Een goede voogd kan helpen om het kind te beschermen, de procedure te begrijpen en signalen van kwetsbaarheid naar voren te brengen. Zonder sterke voogdij kan een kind te veel alleen komen te staan tegenover een ingewikkeld systeem.

Advocaten zijn ook belangrijk. Een advocaat kan erop letten of het belang van het kind voldoende is meegewogen, of het kind goed is gehoord, of er passende opvang is en of terugkeer zorgvuldig is beoordeeld. In snelle procedures wordt die rol nog belangrijker. Hoe minder tijd er is, hoe groter het risico dat kinderrechten worden weggedrukt door procedurele druk.

Tolken en gehoormedewerkers moeten eveneens kindvriendelijk werken. Een kind kan niet altijd abstracte vragen beantwoorden. Een kind kan moeite hebben met data, plaatsen en juridische begrippen. Daarom moeten vragen eenvoudig, zorgvuldig en passend bij de leeftijd worden gesteld. Een verkeerd gehoor kan leiden tot een verkeerd beeld van het kind.

Het belang van het kind vraagt dus om meer dan goede bedoelingen. Het vraagt om tijd, deskundigheid, training, duidelijke procedures en controle. Als een systeem zegt dat het kind centraal staat, maar ondertussen te weinig tolken, voogden, advocaten of opvangplekken heeft, blijft dat uitgangspunt kwetsbaar. Kinderrechten worden niet alleen beschermd door regels, maar door uitvoering.

Mijn conclusie is dat het belang van het kind in Europese asielprocedures geen zachte bijzaak is. Het is een harde juridische en morele opdracht. Het betekent dat kinderen niet mogen verdwijnen achter migratiecategorieën, proceduretermijnen of politieke druk. Het betekent dat elk kind als kind moet worden gezien, met eigen rechten, eigen behoeften en eigen stem.

Onder het EU-Migratiepact wordt dit een van de belangrijkste testen voor Europa. Kan Europa procedures versnellen zonder kinderen minder goed te beschermen? Kan screening helpen om kwetsbaarheid te herkennen, in plaats van kinderen sneller in een controlelogica te plaatsen? Kunnen grensprocedures zo worden ingericht dat kinderen niet feitelijk worden opgesloten? Worden alleenstaande minderjarigen snel genoeg vertegenwoordigd? Worden kinderen echt gehoord? En controleren rechters of het belang van het kind meer is dan een standaardzin?

Het antwoord op die vragen zal bepalen hoe kindvriendelijk het nieuwe Europese asielsysteem werkelijk is. Niet op papier, maar in de praktijk. Want het belang van het kind betekent uiteindelijk iets heel eenvoudigs: voordat de overheid beslist over een kind, moet zij eerst echt kijken wat die beslissing met dat kind doet.